O sokratyzmie cz. 1

Filozofia neosokratyczna, której uzasadnienie tu podejmujemy, ma być wyrazem naukowym wiary religijnej szkoły sokratycznej. Ta szkoła była założona w r. 1890 przez Leona Haas‘a i odtąd kwitnie, powoli, lecz stale zyskując nowych wyznawców. Ale ta szkoła nie jest bynajmniej towarzystwem filozoficznym, ani kierunkiem lub sektą filozoficzną, lecz gminą wierzących, łączących się w następującym wyznaniu wiary: Dla człowieka dobrego niema zła, ani za życia, ani po śmierci. A to wyznanie wiary nie jest znowu wyrazem przekonania naukowego, lecz właśnie wyrazem wiary, tj. pewnego nastroju duszy i życia. Istnienie tego nastroju w wiernych jest faktem ustalonym, nie wymagającym dowodu; dlatego też treść i podmiotowa (wewnętrzna) prawda tej wiary zupełnie są niezależne od ważności i dowodności każdego poszczególnego wywodu i wniosku naukowego. „Idea sokratyczna“, tak pisze z zupełną słusznością nasz kochany brat Franciszek Sirk, którego niedawno śmierć nam zabrała, „idea sokratyczna nie jest filozofia, tj. nie jest dążeniem do czegoś, czego ludzie nigdy nie będą w możności osiągnąć; nie jest też zabobonem, w który ludzie wierzą tylko przez krótki przeciąg czasu, ani też wiedzą, posiadającą źródła i ujście swe na ziemi, lecz jest niewzruszoną, wieczną, nadziemską wiarą“.

1 thought on “O sokratyzmie cz. 1”

  1. To Cię zainteresuje:

    mieszkania za sterem szczecin
    modelowanie ciała kraków
    modne taborety
    monitoring kanalizacji warszawa
    montaż okien Tczew
    montaż wind
    nadproża strunobetonowe
    nagrobki krakow
    nagrobki radom
    najlepsze walizki na kółkach

Comments are closed.